Let us be realistic and strive for impossible

The title might sound self-contradictory. I will try to elaborate and unveil a logical congruence. Let me start by asserting that we at 99X Technology share a firm, unique definition when we coin the term “Research and Innovation”. That extends way beyond the common notion of searching for unknown. Learning to research and innovation constitutes a vital skill that marks a transformation in a person’s career, similar to a beginner learning to swim. When you start learning swimming as an absolute novice you will be confronted with enough reasons to give up in the middle while deciding that there is something fundamentally wrong with your body that hinders you from drifting through water. Training sessions will be hard while yielding no immediate result. It will look like you have hit a plateau that can never be surpassed. However, if you are courageous enough to keep on trying with faith, at some instance, all of a sudden, you will find yourself making your way to the deep end. Result is sudden and triumphant, but not incremental. It is discouraging enough in the beginning as it looks like you are not getting any result. Same narration is valid regarding research and innovation. Intention of a researcher is not to exceed the existing thing by a fractional increment, but to generate a new paradigm that makes the existing thing obsolete. Good research and innovation strive to generate new kinds of values rather than quantitatively incremental values. Therefore any serious research and innovation attempt would look from the surface as being insane and impossible. In this ground, only the non-quitters will win.

Recent macro economic turbulences have stressed the dominating political economic system in the contemporary world, capitalism, to reevaluate its principles. Abnormally high frequency of recessions indicates that economies should critically probe into the cornerstones of industrial capitalism that is underpinned by speculated value. Twenty first century world needs companies that generate truly authentic social value and only those companies will flourish. This paradigm shift pushes every player to start worrying about values created for and values borrowed from people, nature and future generations in addition to shareholder value. Empowering customers rather than exploiting, keeping constant conversation around products, creating a value cycle that replenishes resources are the prominent traits of new value system. Companies can no longer enjoy product lock-ins to dominate consumers. The working formula is to give as much control as possible to users and to maintain a platform of interdependence that facilitates recharging of organization’s resources using collective wisdom in community. Players like Google have already proven this by achieving monumental growth and sustainability. A winner in the new world order is a company that can align its strengths along this curve. Challenge for research departments would be to harness the collective thinking in organizations to create unprecedented, disruptive values. This is a challenge that would leave even the biggest company helpless as a single entity. It is necessary that organizations put enough emphasis on outside-in approach to create platforms for different talents to coalesce. Universities are vital in this picture as think tanks with unmolded, young minds.

When somebody tells you that he is into research and innovation you should not forget to ask the key question: “What do you mean?”. Above is our short answer to this in both micro psychological and macro economic levels. This answer is bundled with the friendly invitation for all of you young and great minds to become active players in the new world research and innovation platform created by 99X Technology.

This is an article I wrote for the 3rd quarter issue of Dotitude; the newsletter from 99X Technology to the university students.

Charity - The new consumer product

So if by the time the bar closes
And you feel like falling down
I'll carry you home tonight

-From the song “We are young”

Please allow me to exercise the brutality of cherry-picking a part of a song to abuse it out of its context. I believe that this is MORALLY justifiable given the GOOD INTENTIONS behind it. This part was particularly picked since it exemplifies a swan song whispered by many people today. Literally, what is the implication here? Let’s try to unreel it.

“Darling, you may be having dozens of friends who surround you to enter the bar and exploit you. None of them will be around when you fall down and REALLY NEED HELP. I will be the angel who comes for the rescue. I’ll give you my shoulder. Remember, not everyone is like me…and it’s just me.”

Really good people, aren’t they? Heavenly beauty of the world emanates from them. But let me shoot a nasty question here. Are you certain that the drunken guy really wants to go home? Aren’t you making his ostensible helplessness a mere vehicle for your own feel-good? Is it that obvious to decide on what the other person needs? The question of morality is not as simple as it appears. It poses the ever-confusing question that “What should I do to be good for other people?”

I assert that exploiters are better people than these good-doers. Exploiters at least do not proclaim their acts to be morally good. They just display the basic human drive of using others for one’s own benefit. Even so the “good-doers” practically do the same thing, they enjoy the luxury of standing on the side of good. Let me bring in an experience of mine.

When in Sweden I developed a habit of having a drink at pubs during weekends. In one of those days I got honestly drunk so that I literally could not walk to the apartment and found my self falling asleep in the road (true thrill in drinking is getting into this state. See here for a rationalization to this). Though I might have looked to be desperately helpless from outside I was enjoying every moment of this. I did not, for any reason, have the intention to reach the prison called the apartment. Road was way too good. At this point, a hero entered into the seen. He was a college student along with his girlfriend. He decided that I really need help (you know; college guys are idiots) and that the help I needed was to be under shelter. Two of them carried me to their hostel. I was physically exhausted and could barely resist. The two angels seemed to be a fresh couple, and the price I had to pay for their “help” was to listen to their stupid love story; the typical early-twenties romantic bullshit. It went for hours and they entirely ruined my day. What they wanted was a passive listener for their nonsense, but it was painted as an angelic act of helping a poor drunken guy.

Isn’t this the same way that charity works in today’s world? On one side you have millions of people pushed into utter depths of poverty. On the other side are the people who have sufficient buying power to let them accessible to the infinite spectrum of enjoyments provided by capitalist goods and services. The problem of the second category is the guilty feeling of being mere consumerists in their daily life. This formulates a fruity condition for a potential demand-supply paradigm. The tired consumerist can spend some of his time and money to make life a little bit better for the ones who are in “desperate need” for it. In return the consumerist can enjoy humanly pleasures of doing something for others supplementary to his otherwise-selfish daily life. This sounds at least not-too-bad and it really works in practice. The rationale is that “one cannot make everybody happy all the time – but he has potential to make some people happy sometimes”.

If you sensed the irony in above logic we can proceed to the next step by rephrasing our original question – now – on charity. Does the charity guy really know what the poor wants? Or, is he just projecting his presuppositions on the deprived for his own feel-good? I can assume two major rebuttals against this.

1    1. See the faces of those innocent people and if you are human, you will recognize that they need it

2    2. There are humanitarian organizations that work closely with poor. If you go through them your money is highly likely spent on something the poor really needs.

I’ll develop my counter argument for both of them in one shot. What is the true reason for poverty? I do not buy the religious bullshit on this, namely Karma, which says that poor became poor because they did not do sufficient good karma during their previous births. It is also not rational to land on the idea that poverty is a random plague on some unlucky or lazy people. The reason for poverty is entirely political. There are enough facts to believe that it is an organized crime. Utter poverty is a logical result of the dominant political force in today’s world which is none other than capitalism. Charity is an unthinking, immediate reaction to the popular definition of poverty under capitalism; the definition given to a problem by the process that created the problem. It can be proven that the world is resourceful enough for every human being to enjoy an acceptable level of living if not for a political process that systematically excludes a slice of population making them deprived of even the basic needs while rewarding another slice an amount of wealth that a human being does not deserve to possess. 

The system doesn’t stop from throwing the poor into an abyss of hopelessness. It proceeds to the next inhuman stage of articulating what those people really need. This is therefore a double crime. All what the humanitarian organizations do is romancifying the frustration of the oppressed so that it is put in a rhetoric form to be consumed by the charity guys. To put it bluntly, the system expels poor in the first place and then absorbs their misery back into it as a consumable product. In contrary, a good system would be one that sets conditions for people to have access to resources that enable them to realize for themselves what they really want and strive for it on their own. In no way I’m claiming that state-controlled socialism is this good system. Humanity has to find a better solution.

Imagine a guy buying an iPad. Effectively he has certain materialistic and psychological needs and spends money on a product that fulfills the need. The world does not get changed due to his consumption of the item, and it is not expected though. Now let us compare this with someone who spends time or money on charity. The person has a certain psychological need for feel-good and spends money to buy the charity product. Personal need fulfillment is obviously achieved. However, does this cause any change in the world? Statistics show that poverty in the world has been only becoming worse despite of millions of goodwill seekers pumping billions of dollars on charity. Just as the first case (iPad) the second act too does not do anything to make a difference in the world. Why is the need for making the second act sacred compared to the first? I claim that the second act is worse than the first in moral terms. The iPad guy just fulfills his need with a material product whereas the charity guy plays with someone else’s personal human space to fulfill his own need. In its purest definition, charity is another form of violence. Is it unfair to label the act of those two angels on me as violence?

Some people claim that those who are rich enough should give a part of their wealth away to alleviate problems of the poor to make sure that they don’t fire up violent revolutions against the system. But what is the system that these guys are trying to protect? It is the very system that cultivates poverty. The ostensible good-doers are saviors of an evil system. I think here I am logically permitted to proclaim that charity guys are worse people than selfish guys.

Nonetheless, isn’t it good to make someone HAPPY even for a short moment? Didn’t the eyes of those innocent kids say that they were having the moment of their lives when they received your charity? I think what works here is Hegel’s master-slave theory on human relationships. According to him, every human relationship is of master-slave nature and the slave implicitly knows what to pretend to make the master happy. The poor implicitly know what sort of dialogs to throw and what kind of facial expressions to make in order to please the charity master. What they don’t know is that these masters are great protectors of a system that consciously put them in their current situation. If I were a poor kid I would prefer death to charity.

Capitalism always comes up with innovative products to maintain the dynamics of global capital. I think charity is one of these new products. The ideology today is that the solutions for problems such as poverty, natural disasters and power crisis are already well thought in the macro level and what remains to be done is to enact micro level individual duty to realize macro solutions. The drive is to act without thinking. However, a close examination of these proposed individual responsibilities would reveal that they would not bring the world anywhere more than serving to global capitalism. Humanity is far away from any acceptable macro level solution to any of these problems. An honest attempt to solve them would require enormous amount of thinking to question the way that the current questions are posed before forming a solution. Thinking is not about solving problems the way they are presented to you. The way a problem is presented can constitute a part of the problem itself.

Speech in JCSSE 2012

I presented two papers (sponsored by 99XTechnology) in the "Ninth International Joint Conference on Computer Science and Software Engineering". It was organized by IEEE Thailand section and was held in University of Thai Chamber of Commerce. Paper titles were "Towards Structured Log Analysis" and "A Software Monitoring Framework for Quality Verification". Following is the starting section of my speech on the first paper and links to both presentations in SlideShare.

"Good Morning! I'm Dileepa from 99XTechnology, a product engineering company with more than a decade of history. The work I'm presenting is a research inspired by our constant strive for shining the quality of our customers' products. I guess it will help to start with a comparison between application development and product engineering. When one talks about application development he practically speaks in terms of deals. It's a one time thing. You get a contract, cut the code, ship the application, and you are done! In contrast, product is something one typically has to look after, may be through generations. It sounds more like a relationship than a deal. Now you have to start worrying about long term artifacts around the product. You have to seriously think about the smartest possible ways to ensure that the product serves its intended purpose in long run. Without many arguments, log management is one of these ways. 

Use of log files is as old as use of software products. Log management, as an industrial practice is a vast domain. It includes dealing with different log sources such as local files, network shares, databases and data streams, real time data presentation, log archiving, processing, searching and dashboard visualization. Goals of our research were two-fold; we wanted to do a thorough study on available log management solutions to come up with a review so that there's a central reference for everyone interested in the subject. Despite of its importance, log management is an overlooked discipline in academic research. Not much literature is available in this domain, so a study into the current state would help. Secondly, we attempted to solve an existing problem in log analysis, which is a prominent subdomain in log management. You can find the details in the paper. I'll briefly describe the work..."

Slides for paper1 (log management) : http://www.slideshare.net/diljimp/towards-structured-log-analysis

Slides for paper2 (software monitoring framework) : http://www.slideshare.net/diljimp/a-software-monitoring-framework-for-quality-verification

ඔබ වෙරොනික් වගේ නම් අජිත් තිලකසේන ඔබට උදව් කරනු ඇත

අධ්‍යාපනය යනු අපට මගහැරුනු දෙය අනවරතව සොයා යාමයි

                                                                  - අයින්ස්ටයින් -

අජිත් තිලකසේනගේ සාහිත්‍යය පිළිබඳව විචාර ලියවී ඇත්තේ ඉතා අඩුවෙනි. සමහර විචාරකයන් විසින් ලෝකයේ බිහිවූ දක්‍ෂතම කෙටිකතාකරුවා ලෙස හඳුන්වනු ලැබුවත් අජිත් තිලකසේනගේ කෘති පිළිබඳව වැඩිපුර කථා නොකර සිටීමට ලංකාවේ විචාරකයන් පරෙස්සම් වී ඇත​. මෙයට හේතුව අජිත්ගේම ප්‍රකාශයකින් සරලව වටහාගත හැකිය​. ඔහු පවසන්නේ "මට කියන්න දෙයක් නැහැ. මට තියෙන්නෙ කියන විධියක් විතරයි" යනුවෙනි. මේ අනුව අජිත්ගේ සාහිත්‍යයට අන්තර්ගතයක් නොමැති අතර ඇත්තේ ආකෘතියක් පමනි. පැරනි විචාර න්‍යායන්ට අනුව කලා ක​ෘතියක අවසාන අර්ථය දන්නේ නිර්මානකරුවාය​. ක​ෘතියේ අන්තර්ගතයක් නැතැයි කතුවරයාම පවසන විට විචාරයක් කරන්නට දෙයක් නැතැයි සිතීම තාර්කික වේ. එහෙත් කතුවරයා යනු ක​ෘතියකට සම්බන්ධ වන එක් පුද්ගලයකු පමනක් බවත් ඔහුගේ කැමැත්තෙන් ස්වායත්තව ක​ෘතියක් අර්ථකථනය කළ හැකි බවත් අප දැන් දන්නා නිසා අජිත්ගේ සාහිත්‍යය පිළිබඳව විචාරයක් කිරීම කළ නොහැක්කක්ම විය නොහැකිය​.

පාසැල් යන වයසේදී ලංකාවේ ජනප්‍රිය ලේඛකයන්ගේ සාහිත්‍ය ක​ෘති කියවීමට මම පුරුදු වී සිටියෙමි. අජිත්ගේ නමද මේ ජනප්‍රිය ලයිස්තුව තුළ වූ බැවින් ඔහුගේ කෙටිකතාද කියවීමට උත්සාහ කළෙමි. එහෙත් කිසිදු නිශ්චිත චරිතයක් හෝ අර්ථවත් සිදුවීමක් නොමැති ඔහුගේ කථා කියවීමෙන් මට ලැබුනේ වමනය බඳු අප්‍රසන්න අත්දැකීමක් පමනි. අජිත් තිලකසේන යනු පිස්සකු යයි නිගමනය කොට ඔහු කියවීමට ගත් උත්සාහය අත්හළෙමි. එහෙත් කළකට පසුව​, වෙනත් ලේඛකයන්ගේ ක​ෘති යම් ප්‍රමානයක් කියවා තිබූ මම අජිත්ගේ සාහිත්‍යය පරිශීලනය කිරීමට නැවත උත්සාහයක් ගත්තෙමි. මෙවරද අර්ථයක් සම්පාදනය කරගැනීම පහසු නොවූ නමුත් පෙර ඇතිවූ අපුල වෙනුවට වේදනාබර ත​ෘප්තියකින් යුතුව ඔහුගේ ක​ෘති කියවාගෙන යා හැකි බව වැටහිනි.

අජිත්ගේ සාහිත්‍යය පිළිබඳ එක් හැඳින්වීමක් වන්නේ ඔහුගේ කෙටිකතා මිනිස් සබඳතා තුළ ඇති ෛනසර්ගික මුග්ධභාවය පිළිබිඹු කරන බවයි. මේ අනුව භාවිත ලෝකය තුළ ක්‍රියාත්මක වන මිනිස් සබඳතා කොහොමත් අර්ථවිරහිත වන බැවින් සාහිත්‍යය තුළ පමනක් අර්ථය ස්ථාපනය කරන්නට යාම අනවශ්‍යය​. මෙම හැඳින්වීමෙහි ඇති මූලික වරදක් ලෙස මා දකින්නේ කිසිවකට අර්ථයක් නිසගව ලැබෙන්නේ නැතිබව අමතක කිරීමයි. මිනිස් සබඳතා හෝ වෙනත් ඕනෑම දෙයකට එය තුළින්ම පිළිපන් අර්ථයක් නොමැති අතර එයට අර්ථයක් ලබාදීම අප විසින් කළ යුතු වේ. ලබාදෙන අර්ථය කොතරම් දියුණුද යන්න අර්ථ සම්පාදකයා මත තීරණය වේ. එය බොහෝ දුරට ඔහුගේ / ඇයගේ දැනුම සහ අත්දැකීම් මත රඳා පවතින්නේ යයි සිතමි. උදාහරණයක් ලෙස ලෙනාඩ් වුල්ෆ් "බැද්දේගම​" නවකතාවේදීත් සයිමන් නවගත්තේගම ඔහුගේ බොහෝ ක​ෘති වලදීත් ස්වභාව ධර්මයේ සංසිද්ධීන් වලට ගැඹුරු අර්ථකථන ලබාදී ඇත​. මෙම ක​ෘතීන් පරිශීලනය කර ඇත්තෙක් එසේ නොකළ කෙනෙකුට වඩා අර්ථ සම්පාදන ක්‍රියාවලියේදී වඩාත් පොහොසත් සංකල්ප පද්ධතියක හිමිකරුවෙක් වේ. ප්‍රශ්නය වන්නේ අජිත් තිලකසේනගේ සාහිත්‍යය එහි පරිශීලකයාට මේ ආකාරයේ නව දැනුමක් ලබා දෙන්නේද යන්නයි. මෙය විමසීම සඳහා 1962 දී ඔහු විසින් ලියන ලද "කනපිට​" නම් කෙටිකතාවේ මුල් කොටස කියවමු.

මගේ ඇතුල එහෙම පිටින්ම දොට්ට ඇද දාන්න ඔවුහු වලිකන්නට වූහ​. ඔවුහු - ලීලුත් සෝමොත්.

'ශෙහ්, ශෙහ්' ලීල් කීය​. 'ශෙකේ ශෙහ්'

'මොකද ශෙහ්?' සෝමො ඇසීය​.

කානුව අද්දරින්ම ගෑනු ඇන බාගත්හ​. කඩචෝරු කකා ඔවුහු සතපහේ කෑලි බිම අතඅරින්නට වූහ​.

'ශෙහ්' ලීල් කීය​. 'මල යක්කු උං. යක්කු. හරිම තිරිසන්නු'

'මුංද​?' ලීල් ඇසීය​. 'මුං ගැන නෙවෙයි මං කිවුවෙ. අරුං. අරුං වීරෙලා. මුං? මුං ගොන්නු. මැස්සන්ට සල්ලි දානව​'

'ඒ?'

'පහේ කෑලි බිම දාල බලාගන ඉන්නව​. ඉස්සෙල්ලම මැස්සෙක් වහපු සතපහ අයිති එකීට ඒ සල්ලි ඔක්කොම​.'

අපි බලාගන​. මැස්සො කැරකෙති කැරකෙති කැරකෙති, වටේට වටේට වටේට​.

'සිසී හොඳ කෙල්ල අපිට​ බැරි වුනාට​' සෝමො කීය​.

'ශෙකේ' ලීල් කීය​. 'ටැක්සියකිං ගෙනිච්චෙ අරුං වීරෙලා. පස්සෙ සීට් එකේ. ටැක්සියකිං'

'මෙන්න මූ හිංදයි මුකුත් බැරි' සෝමො මා දිහාට ඇගිල්ල දික් කළේය​. 'මූ'.

සෝමොත් ලීලුත් මට කඩා පැන්නහ​. 'කියහං ඩෝ' සෝමො කීය​.

'හොඳමයි රජෝ' ලීල් කීය​.

මට හීනෙන් රෑ එලිවෙන යාමෙදී ඝන කලුවරක් විනිවිදින මිරිකපු තරුවක් වැනි පුංචි එලියක් ඈතින් පෙනෙයි. මම කිට්ටු වී බලමි. එලිය එක්කම යටින් සුදුවට දිලිහෙන කඳක් පෙනෙයි. මම තවතවත් කිට්ටු වී ඒක පහන් කනුවක් බව දැකගනිමි. පහන් කනුව වටේට අඩි දොලහක පමන අරයකින් යුත් ව​ෘත්තාකාර ප්‍රදේශයක් සුදට එලිය වී ඇත​. මම කලුවර ගැට්ටේ හිටගන සුදු එලිය දිහාත් පහන් කනුව දිහාත් බලමි. පහන් කනුවේ ආලම්බනයට අසුවී මා ව​ෘත්තය ඇතුලට ඇදගනු ලැබෙයි. මගේ ඇග කිලිපොලාගෙන යයි. මහත් නොඉවසිල්ලකින් යුතුව මම පහන් කනුවට අත තබමි. එතකොටම මට ශුක්‍ර විමෝචනයක් ඇතිවෙයි.......හැබැයි හොඳේ, ඊට පස්සෙ මට හොඳට නින්ද යන එක​.

'අන්න ගුනසෝමෙයා' ලීල් කීය​. 'කාලකන්නියා. අව්වක් පින්නක් නෑ. තැනක් නොතැනක් නෑ. ඕන් දිහාක්. වෙලාවක් අවේලාවක් නෑ.'

කලිසම් කොටයක් ගහගෙන පියරු බබා වගේ උන් ගුනසෝමෙයා දිහා බලාගෙන අපි දක්කූරු හප හපා තොල් මතුරන්නට වීමු. 'කුපාඩියා.' 'අවලමා.' 'වලත්තෙයා.' 'කශඩෙයා.' 'පසික්කාට්ටුවා.' 'ගෑනු බාලෙයා.'

ගෑනුත් ඔහු දිහා බලාගෙන පුපුර පුපුරා නැගිටගත්හ​.

'වැහැපි නං' මම කීවෙමි.

සෝමො කීය​: 'වැස්සයි කියල ඇති වැඩේ? හුජ්ජබර හැදෙන එක විතරයි'

අපගේ ෛදනික ජීවිතය සාමාන්‍යයෙන් ඒකාකාරීය​. මෙම ඒකාකාරීත්වය සාර්ව ෙභ​ෟමික සත්‍යයක් ලෙස වටහාගැනීමට සිදුවුවහොත් එය ජනිත කරවනු ඇත්තේ කාංසාවකි. එයින් මිදීමට සාමාන්‍යයෙන් අප බොහෝදෙනෙකු කරන්නේ අප නොවිඳින සුවිශාල සතුටක් භුක්ති විඳින අනෙකකු ෆැන්ටසිකරනය කිරීමයි. කාර්‍යාල සහ බස්‍ රථ වැනි බොහෝ තැන්වල කියවෙන කටකතා වලදී විෂය වන්නේ මෙලෙස අනෙකකු විසින් විඳින අපරිමිත​, රහස් සතුටයි. ඉහත කෙටිකතාව තුළ ලීල් සහ සෝමොට අනුව ඔවුන්ට අහිමි සතුටක් වීරෙලා විඳිති. ඒ සිසී නැමැති තරුනිය ටැක්සියක දාගෙන යාමෙනි. ලීල්ට සහ සෝමොට එම සතුට විඳීමට නොහැකි වී ඇත්තේ ඔවුන්ගේ දුර්වලතාවයක් නිසා නොවේ. ඒ ගැන ඔවුන් ඇගිල්ල දිගු කරන්නේ කතානායකයා දෙසටය​. වීරෙලා විඳින සතුට ෆැන්ටසිකරනය කිරීමෙන් ඔවුන් තමන්ගේ කාංසාව මගහරවා ගන්නා අතර තම නොහැකියාව පිළිබඳ වරදකාරීත්වය කතානායාකයාට පවරා එයින්ද ගැලවේ. මේ අතර ලෝකයේ ඇති සියලු නරක නියෝජනය කරමින් සියල්ලන්ගේ කෝපය මුදාහැරීමට හැකි බූරුහමක් ලෙස ගුනසෝමෙයාද සිටියි. දැන් ඔබට මේ කතාව තුළ යම් සමීප බවක් වැටහෙනවාද​? අජිත් තිලකසේනට කියන විදියක් පමනක් නොව කියන්න දෙයකුත් තිබුනා වත්ද​?

එහෙත් අපගේ ලේඛකයා කථාව තුළ ගැහැනුන්ගේ සත පහේ කෑලි දැමිල්ල සහ පහන් කනුව පිළිබඳ කතානායකයාගේ සිහිනමය විග්‍රහය වැනි අභූත කොටස්ද බහාලයි. ක​ෘතිය අපගේ චින්තන රාමුවට සවිකර ගැනීමට ඔහු ලෙහෙසියෙන් ඉඩ නොදෙයි. ඔහුගේ ක​ෘතීන් කියවන විට ලැබෙන ත​ෘප්තිය වේදනාබර එකක් වන්නේ ඇය්දැයි මට දැන් යම් පමනකට වැටහේ. වෙනත් ක​ෘතීන් සහ විචාර පරිශීලනයෙන් මා ගොඩනගාගත් අර්ථ ලෝකය අජිත්ගේ සාහිත්‍යය ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක්වේ. මගේ සංකල්ප පද්ධතිය තනාගැනීමේදී යමක් මගහැරී ඇති බවට ඉගියක් මට ලැබේ. මේ සඳහා මගේ ප්‍රතිචාරය කුමක් විය යුතුද​?

ලිපිය ආරම්භයේදී සඳහන් කළ අයින්ස්ටයින්ගේ ප්‍රකාශය ඉතා සීරුවෙන් වටහාගත යුතු ගැඹුරු අදහසක් බව මම කල්පනා කරමි. මගේම අත්දැකීමක් ඇසුරෙන් මෙය පැහැදිලි කරගැනීමට උත්සාහ කරමු. මගේ ව​ෘත්තීය ජීවිතය තුළ අනෙක් අය සමග කරන සංවාද වලදී සමහර අවස්ථාවල මට අවබෝධ වන්නේ යම් කරුනු පිළිබඳ මගේ වැටහීම සාවද්‍ය බවය​. විශ්ව විද්‍යාලයේදී උගත් පැරනි පාඩම් පුනරීක්‍ෂනය කළවිට සමහර මූලධර්ම මගේ ව​ෘත්තීය ජීවිතයට පිවිසීමෙන් පසු මගහැරී ගොස් ඇතිබව පසක් වේ. මේ අනුව බොහෝ කාලයක් මා කටයුතු කර ඇත්තේ සමහර මූලධර්ම අමතක කරමිනි. ගැටලුව වන්නේ එම මූලධර්ම මගහැරුනේ නැතිනම් මට දැන් සිටිනවාට වඩා හොඳ ව​ෘත්තිකයකු වීමට ඉඩ තිබිනිද යන්නයි. මේ සඳහා මගේ පිළිතුර "නැත​" වන අතර එය පැහැදිලි කිරීම සඳහා "මගේ ලෝකය​" ක​ෘතිය තුළ නලින් ද සිල්වා විසින් සංකල්පය සහ සංජානනය අතර සාම්‍යය පෙන්වා දීමට යොදාගන්නා ක්‍රමවේදයට සමාන ක්‍රමවේදයක් පහත යොදා ගනිමි.

වාස්තවික ලෝකයක් සැබවින්ම පවතින්නේද නොඑසේනම් පවතින්නේ ඉනද්‍රියයන් හරහා ලැබෙන සංවේදන (සංජානනය​) පමනක්ද යන දාර්ශනික ගැටලුව පසෙකින් තබමු. බොහෝ දෙනාට එකග විය හැකි කරුනක් වන්නේ සංවේදනවලට අර්ථයක් අප විසින් ලබාදිය යුතු බවය​. මෙම ක්‍රියාවලියේදී අර්ථ සහිත ලෝකයක් බිහිවේ. මෙම අරුත්බර ලෝකය මිනිසකුට සංස්ක​ෘතික ජීවියකු ලෙස සමාජයට පිවිසීමට එක් පසෙකින් දොරටු විවර කරයි. තවත් පසෙකින් එය මගහැරුනු යමක් පිළිබඳ අනිවාර්‍ය අතීත වේදනාවද ජනනය කරයි. මගේ තර්කය වන්නේ මෙම මගහැරුනු දෙය යනු අරුත්බර ලෝකය ගොඩනැගීමේ ක්‍රියාවලියට පෙර පැවති යමක් නොවන බවයි. එය අර්ථ සහිත ලෝකයේම ව්‍යුත්පන්නයකි. මගේ පුද්ගලික උදාහරනයට නැවත යන්නේ නම්, විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය තුළ මා බොහෝ දේ උගත් අතර ඒ සියල්ල ව​ෘත්තීය ජීවිතයේදී ප්‍රයෝජනවත් නොවීය​. ප්‍රයෝජනවත් වූයේ කුමක්දැයි වටහා ගන්නේ ව​ෘත්තීය අත්දැකීම් වලින් පසුවය​. මෙය තවත් සංකීර්න වන්නේ විශ්ව විද්‍යාලය තුළ උගත් දේ වලට මා දැන් දෙන අර්ථකථන මගේ ව​ෘත්තීය අත්දැකීම් හරහා ගොඩනැගුනු අර්ථ ලෝකයෙන් පැමිනීමය​. එම අර්ථකථන විශ්ව විද්‍යාල අවධිය තුළදී සිදුකිරීම කළ නොහැක්කකි. එමෙන්ම මට මගහැරුනු මූලධර්ම ලෙස මා දැන් හඳුනාගන්නා දේ මගහැරිය හැකි දේවල් ලෙස විශ්ව විද්‍යාල අවධිය තුළදීම පුරෝකථනය කිරීමද කළ නොහැක්කකි. කාලයට සාපේක්‍ෂ අර්ථයක් ලබාදීම භව්‍ය වන්නේ නිරපේක්‍ෂ කාලය පිළිබඳ නිව්ටෝනියානු අර්ථ ලෝකය තුළ යම් දුරක් ගමන් කිරීමෙන් පසුව පමනි. මගහැරුනු දෙය යනු මගහැරීම සිදුකළ ක්‍රියාවලියේ අවසන් ඵලයකි.

මගහැරුනු දෙය පිළිබඳ අදහස විසින් අපගේ අර්ථ ලෝකයට සිදුකරන සම්ප්‍රධානය කුමක්දැයි දැන් විමසා බලමු. මේ සඳහා නැවතත් මගේ උදාහරනයට යාම ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත​. මට සමහර මූලධර්ම මගහැරී ඇති බව වටහාගැනීමෙන් පසු මා එම න්‍යායන් නැවත හදාරන්නේ යයි සිතමු. මෙය මගහැරුනු දෙය පිළිබඳ අවබෝධයට මා විසින් දක්වන ප්‍රතිචාරය ලෙස නම් කළ හැක​. මෙම අධ්‍යාපනයෙන් පසුව මගේ නව අර්ථ ලෝකය යනු කුමක්ද​? මගේ පැරණි අර්ථ ලෝකයේත් අලුත් දැනුමේත් වීජීය එකතුවද​? නැවතත් මගේ පිළිතුර වන්නේ "නැත​" යන්නයි. නව දැනුම විසින් මගේ පැරණි අර්ථ ලෝකය නැවත ආක​ෘතිගත කරන අතර දැනුමෙහි මීලග තලය වෙත මා ඔසවා තබයි. අර්ථ සහිත ලෝකයේ ඉදිරි ගමන ලෙස මා වටහාගන්නේ මෙයයි. මෙහිදී තීරනාත්මක සාධකය නම් මට මගහැරුනු දෙය පිළිබඳ ඉගියක් සපයන මගේ අනෙකා වන්නේ කවුරුන්ද යන්නයි. මෙම අනෙකාගේ භූමිකාව ක්‍රියාත්මක නොවුවහොත් ස්වයං පරාවර්තිත අර්ථ ලෝකයක සිරවීමට මට සිදුවේ.

අජිත් තිලකසේනගේ සාහිත්‍යය මෙම අනෙකාගේ භූමිකාව සමග පෑහෙන බව මම යෝජනා කරමි. එය වැඩි දුරට සපථ කිරීමට වෙනත් තැනකින් උදාහරනයක් ගනිමු. නිමිත්ත වන්නේ Krzysztof Kieslowski ගේ The Double Life of Veronique චිත්‍රපටයයි. මෙම චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත වන්නේ වෙරෝනිකා සහ වෙරොනික් නම් තරුණියන් දෙදෙනෙකි. දෙදෙනාම සම වයෙසේ වන අතර චරිත දෙකම නිරූපනය කරන්නේ එකම නිලියකි. වෙරෝනිකා පෝලන්තයේද වෙරොනික් ප්‍රංශයේද ජීවත් වෙති. දෙදෙනාටම දක්‍ෂ ලෙස ගීත ගායනා කිරීමේ හැකියාව ඇත​. ඔවුන් එකිනෙකා පිළිබඳව දැන සිටීමට චිත්‍රපටය විසින් කිසිදු ෙභ​ෟතික සාධකයක් ඉදිරිපත් නොකරන නමුත් දෙදෙනාම එකිනෙකා පිළිබඳව අද්භූත ආකාරයකින් අපැහැදිලි ලෙස දැන සිටිති. එහෙත් පුද්ගල චරිත ලෙස ඔවුන් දෙදෙනා එකිනෙකාට අතිශයින් වෙනස් ය​. වෙරෝනිකා ඉතා සැහැල්ලු ජීවිතයක් ගත කරන අතර ජීවිතයේ සෑම මොහොතක්ම සීමා බන්ධන වලින් තොරව වින්දනය කරයි. ඇය පිරිමියකුට ආදරය කරන විට සිය ආත්මයම ඔහු වෙනුවෙන් පුද දෙයි. ලිංගික සබඳතා වලින් උපරිම ලෙස විනෝදය ලබයි. ගීත ගායනා කරන විට ඇය තම සියලුම හැකියාවන් ඒ වෙනුවෙන් යොදවයි. මේ නිසාම ඇය ගී ගයන අතර ඇතිවන හ​ෘදය රෝගයකින් ක්‍ෂනිකව මියයයි.

ඉන්පසුව දිගහැරෙන්නේ ප්‍රංශ ජාතික වෙරොනික්ගේ කතාවය​. ඇය ඉතා දියුනු සංස්ක​ෘතික ස්ත්‍රියකි. වෙරෝනිකාගේ මරනය පිළිබඳව අද්භූත ලෙස දැනගන්නා ඇය ගීත ගායනය තමාට අන්තරාදායක බව වටහාගෙන එය නවතා දමා සංගීත ගුරුවරියක ලෙස ව​ෘත්තීය ගමන අරඹයි. ඇය පිරිමින් සමග සෑමවිටම යම් ආරක්‍ෂිත පරතරයක් පවත්වා ගන්නා අතර ලිංගික සබඳතා වලදී විපිලිසර වෙයි. ඇය යම් අතීත වේදනාවකින් පෙළෙන බව චිත්‍රපටය පෙන්වයි. ක​ෘතියේ නමට අනුව මෙය "වෙරොනික්ගේ ද්වි-ජීවිතය​" වන බැවින් වෙරෝනිකා යනු වෙරොනික් තම ආරක්‍ෂාකාරී ජීවිතය තුළ තමාට මගහැරුනු කොටස (ජීවිතයේ රැඩිකල් අර්ධය​) ලෙස වටහා ගන්නා දෙයයි. මේ අතර වෙරොනික් තමාට මුනගැසෙන රූකඩ නටවන්නකු සමග ප්‍රේමයක් ඇතිකර ගනී. වෙරොනික්ගේ ජීවිතයට ක්‍රමයෙන් සමීප වන රූකඩ නටවන්නා ඇයගේ කැමරාවේ පින්තූර තුළ එක් රූපයක සිටින වෙරොනික්ට ඉතා සමාන තරුණියක පෙන්වයි. මෙය වෙරොනික් ඇගේ පෝලන්ත සංචාරයකදී ගත් පින්තූරයක් වන අතර අහම්බෙන් එහි වෙරෝනිකා සටහන්ව සිටියි. දක්‍ෂ කතාකාරයකු වන රූකඩ නටවන්නා මෙම  සිදුවීමෙන් පසු වෙරෝනිකා පිළිබඳ ප්‍රබන්ධය වඩාත් සංගත ලෙස ගොඩනගා ගැනීමට වෙරොනික්ට උදව් කරයි. ඔහු ඉතා දක්‍ෂ ලෙස වෙරොනික්ට තම අර්ථ ලෝකයේදී මගහැරුනු දෙය ස්ථානගත කර ගැනීමට පිටුබල දෙන අනෙකා බවට​ පත්වෙයි. මෙම වටහාගැනීමට පසුවද වෙරොනික් වෙරෝනිකා බවට පත්වීමට උත්සාහ කරන බවක් චිත්‍රපටය නොපෙන්වයි. ඇයට තම සංවිධිත ජීවිතය දිශානත කර ගැනීමට වෙරෝනිකා මග සලකුනක් ලෙස ආධාර වන බව සිතිය හැක​. අනාගතය ඇත්තේ වෙරෝනිකාට නොව වෙරොනික්ටය​. (රටවල් වශයෙන් සැලකුවද අනාගතයක් තිබුනේ පෝලන්තයට නොව ප්‍රංශයටය​).

දැන් මා ඔබට යෝජනා කරන්නේ ඉහත රූකඩ නටවන්නාගේ භූමිකාව සමග අජිත් තිලකසේන සංසන්දනය කරන ලෙසය​. කාල වේලාව තිබේ නම් ඉහත චිත්‍රපටය සහ අජිත්ගේ සාහිත්‍යය පරිශීලනය කරන ලෙසටද ඔබට ඇරයුම් කරමි. මගේ නම් ඍජු නිගමනය වන්නේ අජිත් යනු ඉහත රූකඩ නටවන්නාම වන බවයි. වෙරොනික්ට වෙරෝනිකා පිළිබඳව බොඳවූ සිතුවමකට සමාන වැටහීමක් මුල සිටම තිබුනද එය පැහැදිලිව ආඛ්‍යානගත කිරීමට ආධාර වන්නේ රූකඩකරුවාය​. එය සිදු කිරීමට පෙර ඔහු තමා සිටින තැන හඳුනා ගැනීමට උපකාර වන හඩපටයක් වෙරොනික් වෙත යවයි. මෙම හඩපටය විකාරරූපී එකක් වන නමුත් එය ආධාරයෙන් ඔහු සිටින අවන්හල සොයාගැනීමට වෙරොනික් සමත් වෙයි. අජිත්ගේ සාහිත්‍යය තුළ ඇති බොහෝ රූපකයන්ද මෙම හඩපටයට​ සමාන යයි මම සිතමි. තාර්කික බුද්ධිමය ලෝකයට පිවිසෙන විට අප විසින් ප්‍රත්‍යක්‍ෂයන් (obvious [axiom නොවේ]) ලෙස සලකා මගහළ කරුනු ඔහු නැවත පරීක්‍ෂාවට ලක් කරයි. දැනුමේ ඉතා මූලික තල වලට ගොස් ඉතා සුළු වෙනසක් සිදු කළවිට පවා එය මහේක්‍ෂ තලය තුළ විකාරසහගත ලෙස දිස්වන බව ඔහු චිත්‍රනය කරයි. බොහෝ සාහිත්‍ය ක​ෘතීන් හැගීම් සමග බද්ධ වනවිට අජිත්ගේ සාහිත්‍යය දැනුම වෙත දිශානත වන්නේ යයි මම යෝජනා කරමි. තම සාහිත්‍යයට අන්තර්ගතයක් නොමැති බවට ඔහු කරන ප්‍රකාශය සමගද මට එකග විය නොහැක​.

කලා ක​ෘතියක් වටහාගැනීම යනුවෙන් දෙයක් මම විශ්වාස නොකරමි. වටහාගැනීම යන්නෙන් ක​ෘතියකට අවසාන අර්ථයක් ඇතැයි හැගවේ. ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නය නම් ක​ෘතියක් අර්ථකථනය කළ හැකිද යන්නය​. අජිත්ගේ සාහිත්‍යය සම්බන්ධ අභියෝගය වන්නේ එය අර්ථකථනය කිරීමට නම් පොහොසත් අර්ථ ලෝකයක් අවශ්‍ය වීමයි. මෙම අදහස පහත වැකි දෙක බවට සාරාංශගත කළ හැක​.

ඔබ වෙරොනික් වැනි දියුනු සංස්ක​ෘතික මනුෂ්‍යයකු නම් අජිත් තිලකසේන ඔබගේ සිතීම දිශානත කරන එක් ප්‍රදීපාගාරයක් විය හැක​. ඔබ උපේක්‍ෂා ස්වර්ණමාලි හෝ රන්ජන් රාමනායක වගේ නම් ඉතින් කරන්න දෙයක් නැත​.

[දෙකක් හැරුනු විට ලිපිය තුළ අඩංගු වන රූප සියල්ල අජිත්ගේ "මල් වැනි ගල්" නමැති ක​ෘතියෙහි අඩංගු වන සංයුක්ත කවි වේ.]

Forget Steve Jobs

Significance of the contribution by Steve Jobs (SJ for the remainder of the article) towards IT industry is unarguable. He was a rare visionary who changed the way many people live. He is remembered particularly for his unconventional way of living and thinking. After his recent demise there was a hype to read and talk about him, resulting in many specters of SJ. Since a lot of people have already talked about SJ, I will limit my discussion mostly for placing him historically with respect to today's world. 

The stubborn capitalist

One way to start is to praise him for being a true capitalist. SJ did not give lot of money away for charity. In fact, it is said that he did cut down Apple's expenses on charity when he joined the company for second time. This is one point where he is being criticized, but I insist that this is the right attitude. The system under which we live is none other than capitalism. The backbone of capitalism, as the name itself suggests, is capital, which has the amazing capability of growing itself. In order to grow, one needs to invest it. Charity sounds against this basic rule of capitalism. When someone becomes the owner of a big company, and thereby a billionaire, he is a successful man under the existing system. Therefore it is inevitable that he becomes a great protector of the existing system. All the billionaires are great protectors of capitalism, so was SJ. On the other hand, capitalism is a system, through its very mechanism, throws hundreds of millions of people into utter poverty while creating few billionaires. It is only a utopia to imagine a capitalism without poverty. Now, logically it sounds ridiculous to be a great protector of a system which makes millions of poor and then give a part of your money away to make the lives of few hundreds of them somewhat better to make up your mind. I call this "Romantic Capitalism". That's why I say that SJ was correct when he invested all his capital to fuel the realization of his great vision rather than spending a part of it to feed African children. He was a straight man compared to the contemporary romantic capitalists like Bill gates and Warren Buffett. SJ was also the first guy to prove, in the domain of software products, that exchange value is more effective than the use value. One buys an iPhone because he wants to become an iPhone user, not because he wants to use an iPhone. Exchange value is what embodies a product in psychological space. This is what keeps Apple admirers dwell in the Apple world, not the mere use value. 

SJ lived a life on his own principles and was never reluctant to experiment with things that were deemed to be absurd. He was a prominent out-of-the-box thinker. This is one department that intrigues most people. Both people and organizations love to project them as out-of-the-box thinkers. "Thinking outside the frame", "Doing things differently", "brand-new concept" are popular terms in each one's vocabulary. It is not at all rare to see people claiming that they have come up with a radically different concept or a game changing product. However, once analyzed, one can see that most of them are well inside the box. I think what goes on here is that people talk about thinking differently during meetings but resume the same old traditional thinking after that. Out-of-the-box thinking, apparently, is way easier said than done. Radically deviating from the existing thing does not mean to create the exact opposite of it, because the opposite is well defined by the existing thing. So to speak, if A is inside the box, so is NOT(A). I think that out-of-the-box thinking is more pertinent to playing with the undefined thing. That being said, it is also not about wasting time on meaningless questions such as "What if the sun will not rise tomorrow?". In order to meaningfully deviate from the existing thing, one first needs to understand it to the core. Then only, one gets insight into its root elements, structure and dynamics. After this point he can attempt to alter these components in a radically new way. Derrida says that there is a center for every system. Center is fundamental to the system so that every other component in the system revolves around it. At the same time, center is not directly visible and cannot be defined with the concepts in the system because it is so fundamental. For example, scientific method can be the center of science. As we know, scientific method cannot be rigorously defined in scientific terms. It is only "sensed" by the people who delve into scientific theories and engage in science by heart. New scientific inventions were done by people who had this "uncommon sense". One cannot become an out-of-the-box thinker over night. An out-of-the-box thinker must have the courage to endure fear of being ridiculed as well as the commitment to dissolve a significant part of his life on a new endeavor. Therefore it makes sense to assert that just talking about or surface-following SJ is not going to help anyone in becoming an out-of-the-box thinker. In fact this can end up with the syndrome which is compiled into the following beautiful sentence by Slavoj Zizek. "Let's keep on talking about change to make sure that nothing is actually changed in the real world".

SJ's way of changing the world

Let me switch the channel and direct the discussion towards the strategy that SJ had for changing the world, in view of evaluating its applicability in today's world. SJ's strategy was more or less the strategy of US when trying to change the world according to its interests. It's the direct invasive way of influence. In his time it was very much possible for SJ to create a big brand name which depended on big names like him. Products had a long lasting value which resulted in long lasting responsibilities for both the producer and the consumer. Engineers decided what the users want. A huge legacy was built on top of the imagination of a single visionary. In other words it was a "Single God Model" which went in parallel to Christianity. In contrast, the new generations refuse having the burden of any kind of long lasting responsibility. In the same time the technology has taken a radical new path to match the new requirements (I have discussed this in detail here: http://dileepaj.blogspot.com/2011/10/toilet-model-of-life.html). What we see today are many "Gods of Small Things". Let's take the entertainment industry as an example. We are no more seeing stars who remain in people's hearts for decades. Instead, there are stars who emerge in the speed of light and fade out in few months. Many years back Jean Baudrillard said, "In future everybody will be famous for 15 minutes (so will be every product)", and that future is the present we are living in.

An example from world politics would make it clearer that direct invasive model is becoming invalid in the modern world. Has US been successful in its direct invasions of other countries? They have definitely failed in Iraq and Afghanistan. Even in Sri Lanka it is not rare to see protests against US influence. They have created enemies for them all around the world. China, on the other hand, has been monumentally successful in intruding economic and political bodies of countries without direct invasion. Leaders of Latin American countries have guts to openly criticize US because they are backed by China. Even in Sri Lanka, the Chinese influence on political economy is much stronger than that by US. However, we have not seen any protest against Chinese interventions. This is because the Chinese are based on Taoism, which, as a philosophy, is entirely different from Christianity upon which US culture is built. One prominent advice of Taoism is that a ruler should not let the people know or feel that they are being ruled. One should try to be like water which acquires the shape of its surroundings. Before changing something one must change himself according to his subject of change. One must "be there like he is not being there", so to speak. This is the new model of ruling the world and changing things, which is repetitively proven to be successful. SJ's model is nothing but history. (I'm indebted to "Thrimana" Sinhala magazine for this political example). 

Does SJ'ism still sound radical?

Illegal drug usage was a radical thing in SJ's time, but it has become more of a fashion now. Wearing denims to office has been adopted as the norm in software companies. This is no surprise because one time radical practice in history can transform into the tradition in the next era. Essence of SJ is now absorbed into the mainstream and what he did is no more radical. One needs to find his own way of being radical under the new world conditions.

What does it really mean to be different?

Derrida said that there are two components to the future. How the world economy will be in 1 year can be predicted with a certain degree of accuracy today. The weather too can be predicted within a short time span. This is the first component; the imaginable / predictable part of the future. However, the fascinating part is the future that cannot be predicted or imagined. This is what Derrida calls the "real" future. The real future man is the one I cannot define with the existing concepts. If you want to be him, you have to forget SJ and find that future man from within you.